Vanaf 1924 introduceerde de Duitse arts Margaretha Hauschka gerichte kunstzinnige oefeningen. Deze oefeningen gebruiken het specifieke van elke kleur tot ondersteuning van bepaalde genezingsprocessen. Door de kunstzinnige activiteit wordt een beroep gedaan op de medewerking van de patient. In de kunstzinnige therapie werkt de 'zieke' met zijn gezonde deel mee aan zijn herstel. Dit kan zijn op het lichamelijke, het ziele of het geestelijke vlak. De juiste opdrachten worden hem door de therapeut gegeven. Daarbij komt het plezier van het zelf scheppen, van het ontdekken van eigen mogelijkheden en het omvormen van angsten en blokkades. Hierdoor ontstaat een grotere ontspanning, een betere ademhaling en innerlijke warmte. Er wordt gewerkt met beeldende middelen: schilderen tekenen en boetseren.
Gezond zijn is geen kunst. Gezond blijven daarentegen is een grote kunst.
We spreken van ziekte wanneer het evenwicht verstoord is; dit kan zich
voordoen op lichamelijk, ziele of geestelijk niveau. Dit kan zich uiten in
vermoeidheid, bijvoorbeeld m.e., depressiviteit, pijnen in een lichaamsdeel,
slapeloosheid, biografische crisis of burnout. Oorzaken kunnen liggen in het
heden of in het verleden.
Volwassenen zowel als kinderen kunnen de therapie volgen. Concentratieproblemen, overactief zijn, asthma en dyslexie zijn enkele voorbeelden waarbij
kinderen goed reageren op de kunstzinnige oefeningen. Kunstzinnige therapie
biedt de mogelijkheid aan de mens om zelf via het eigen scheppend vermogen
zijn evenwicht te herstellen.Genezen is niet weer "de oude zijn", maar er "beter" aan worden.
Ik kwam heel langzaam weer wat tot rust; ik werkte in opdracht samen met mijn therapeute. Zij werkte mee, zodat ik niet het gevoel kreeg dat ik erg werd bekeken. Door de beweging en kleuren die op je inwerken, gebeurt er van alles in je lijf. Je komt letterlijk in beweging.
Soms gebeurde het tijdens een sessie dat ik erg verdrietig werd en niet kon verklaren waarom. Ik werkte vaak met aquarelverf op nat papier. De kleuren en wat er daarna ontstaat door de beweging en de mengingen verrasten me.
Ik ging naar de sessies uitkijken. Het was en uitlaatklep voor me geworden. Ik kwam steeds meer in beweging, kreeg inzicht in mijn ziekte en moest flink wat gaan loslaten. Bovendien moest ik werken aan mijn grenzen en deze bij gaan stellen. Dit kwam vooral door, en in de opdrachten erg naar voren.
Soms was ik erg moe en verdrietig na een sessie, soms ook blij en voelde ik me lichter; het werkte nog een poosje na.
Na de 14 sessies wilde ik er graag mee door gaan; ik vond het leuk. Je hoeft niet goed te kunnen schilderen of tekenen, er ontstaat door het mengen van de kleuren als vanzelf iets. Soms ontstaan er dieren, mensen, planten of zomaar prachtige kleuren die diep op je inwerken.
Het idee groeide om een groepje van vier vrouwen te vormen. Inmiddels schilderen, tekenen of boetseren we al weer een paar jaar. Ieder is op zijn manier bezig met de opdracht. Je ziet ieder op zijn manier groeien, verwerken en loslaten. We lachen veel en leren ook van elkaars werk. Ik ben nog steeds groeiende en kom steeds meer (ook innerlijk) in beweging.
Ik werk inmiddels weer parttime. Ik kijk beter om me heen en geniet meer van de natuur. Kunstzinnig werken is een hobby van me geworden; ik kijk er elke week naar uit.